دین ابراهیم، دین فطرت

علامه طباطبایی
۱۲ مرداد ۱۳۹۲

Allameh-Tabatabay5آن دینى که ابراهیم (علیه السلام) از میان ادیان انتخابش کرده دین فطرت است. و لذا در قرآن کریم هم مکررا دین توحید را به دین ابراهیم و دین حنیف و دین فطرت وصف کرده است. چون دین توحید دینى است که معارف و شرایع آن، همه بر طبق خلقت انسان و نوع وجودش و بر وفق خصوصیاتى که در ذات او است و به هیچ وجه قابل تغییر و تبدیل نیست، بنا نهاده شده. و باید هم همین طور باشد چون به طور کلى دین عبارت است از «طریقه اى که پیمودنش آدمى را به سعادت حقیقى و واقعیش برساند» و سعادت واقعى او رسیدن به غایت و هدفى است که وضع ترکیبات وجودش اجازه رسیدن به آن را به او بدهد.
 
خلاصه اینکه: مجهز به وسایل رسیدن به سوى آن هدف و تکامل باشد، و محال است آدمى و یا هر مخلوق دیگرى به کمالى برسد که بر حسب خلقتش مجهز به وسایل رسیدن به آن نباشد و یا مجهز به وسایلى باشد که مخالف و ضد آن کمال باشد؛ مثلاً کار انسان به جایى برسد که دیگر محتاج غذا و زناشوئى و معاشرت و تشکیل اجتماع نباشد، و حال آنکه او مجهز به جهاز هاضمه و جهاز تناسلى و شرایط معاشرت و اجتماع است، و کارش به جائى برسد که مانند مرغ در فضا طیران نموده و یا مانند ماهى در قعر دریا شنا کند، در حالى که مجهز به وسایل آن نیست.
 
پس دین صحیح و حق آن دینى است که با نوامیس فطرت و وضع خلقت بشر وفق دهد. و حاشا بر ساحت ربوبى حق، که آدمى و یا هر مکلف دیگرى را که فرض شود به سوى سعادتى راهنمایى کند که خلقتش موافق و مجهز به وسایل رسیدن به آن نباشد. پس  اینکه بشر را دعوت به دین اسلام یعنى به خضوع در برابر حق تعالى کرده براى این است که خلقت بشر هم بر آن دلالت نموده و او را به سوى آن هدایت مى کند.

 

(تفسیر شریف المیزان – ذیل آیه ۷۹ سوره مبارکه انعام)


ارسال دیدگاه

در صورتی که تمایل دارید با شناسه خود پیام ارسال نمایید،‌
لطفا به حساب کاربری خود وارد شوید .