منحصرنبودن علم الهی در اخلاق و فقه و تفسیر

داوود صمدی آملی
۱۵ خرداد ۱۳۹۲

Hasanzadehعلم الهی به هیچ گروه یا کتاب یا علم خاصی حتی علم اخلاق و علم فقه و علم تفسیر وابسته و منحصر نیست، بلکه در هر رشته‌ای که هستی ولو در علم تفسیر، اگر حدّ دیدی، فارغ از علم الهی هستی و در مقابل در هر یک از رشته‌های دانشگاهی مثلاً در زمین‌شناسی و یا کشاورزی و برق و صنعت و معدن و پزشکی و دیگر رشته‌ها، اگر حق دیدی، علمت علم الهی خواهد بود. پس علم و عالم و معلوم اگر محدود بدون حق بود، چه عالِم حوزوی و چه عالِم دانشگاهی، صاحب هر دو علم، غیرالهی خواهند بود و اگر علم و عالم و معلوم در حقّ بود، صاحب آن علم در هر لباس و پیشه‌ای که باشد، از علم الهی برخوردار می‌باشد…

 
علم زمانی از جنبه خلقی خارج می‌شود و علم الهی می‌گردد که عالم در علمش حق را مشاهده کند… البته این حق‌بینی، مغایر با نظم و ترتیبی که در کلمات نظام هستی حاکم است نیست و وقتی می‌گوییم علم عالمی الهی است، چنین نیست که آن عالم، تمامی احکام و قواعد جاری و ساری در حدود را نادیده گرفته و هر طور که می‌خواهد عمل کند، بلکه مراد از حق‌بینی، مشاهده حقی است که حاکم بر حدود است، یعنی حد را فراتر دیدن است. (داوود صمدی آملی؛ شرح رساله رابطه علم و دین علامه حسن‌زاده آملی؛ ص۱۹)


ارسال دیدگاه

در صورتی که تمایل دارید با شناسه خود پیام ارسال نمایید،‌
لطفا به حساب کاربری خود وارد شوید .