تلائم و همراهی دین با فطرت انسان

آیت الله جوادی آملی
۲۴ فروردین ۱۳۹۲

«دین شکوفاشده فطرت است؛ زیرا فطرت هر راهی را نمی‏ طلبد و به هر سمتی‏ حرکت نمی‏کند، بلکه در راه خاص و به سمت کمال لایزال در حرکت است؛ زیرا بین متحرک و بین هدف او راهی مشخص است که انسان متحرک با پیمودن آن راه مشخص به آن هدف معین می‏ رسد. این‌طور نیست که با هر وسیله بتوان به هدف خاص رسید. آن راه مشخص که انسان را به هدف والا می‏ رساند همان دین الهی است که فطرت، تشنه آن است و آن را می‏ طلبد. همان‌طور که موجودات دیگر، هدف و کمال و راه مشخصی دارند که با پیمودن آن راه، رسیدن به هدف آن یقینی است، سرشت انسان نیز دین الهی را می‏ طلبد.»(عبدالله جوادی آملی؛ فطرت در قرآن؛ ص۱۴۹)

 
«این‌که گفته می‏ شود: دین الهی فطری انسان است، یعنی انسان فطرتاً حق، جمیل و عدل را می‏ جوید، نه این که نسبتش به حق و باطل، زشت و زیبا، عدل و ظلم یکسان باشد. پس معارف حقه و قوانین عدل را به انسان آموختن، به معنای شکوفاکردن فطرت انسان، و راهنمایی‌کردن او به مقصود است.» (همان؛ ص۱۷۴) «انسان فطرتاً راهی را می‏ طلبد که او را به هدف نهاییش هدایت کند و آن همان دین است.» (همان؛ ص۱۶۸)


ارسال دیدگاه

در صورتی که تمایل دارید با شناسه خود پیام ارسال نمایید،‌
لطفا به حساب کاربری خود وارد شوید .